منو

آرامگاه حافظ

حافظيه

 

حافظا دلم مي‌خواهد از شيوه غزلسرايي تو تقليد كنم و همه دستورها را به كار بندم تا شعري چون تو اي شاعر شاعران جهان سروده باشم.

گوته؛ شاعر و حكيم آلماني

خواجه شمس‌الدین محمد بن بهاءالدّین حافظ شیرازی شاعر بزرگ سده هشتم ايران متخلص به حافظ و ملقب به لسان الغیب از مشهورترين شعراي تاريخ ايران و یکی از سخنوران نامي جهان است. آرامگاه حافظ در شمال شهر شیراز پايين‌تر از دروازه قرآن در خاك مصلي و در منطقه حافظیّه واقع شده‌ است.
بنای اصلی به صورت سکویی با 8 ستون سنگی يكپارچه است و سقف با تزئينات خاصي کاشی‌کاری شده و اشعار در محل مزار به گونه زیبایی توجه بینندگان را به خود جلب می‌کند. مزار خواجه حافظ در ميانه این بنا قرار دارد.
سنگ مزار حافظ به ارتفاع یک متر از سطح زمین قرار گرفته و به وسیله پنج ردیف پلکان مدور احاطه شده ‌است. نماي بيروني گنبد آرامگاه، نماد آسمان و به شکل کلاه دراویش بر روی هشت ستون به ارتفاع ده متر، بنا شده‌ است و از درون با کاشی‌های هفت رنگ معرق کاشیکاری شده ‌است. همچنین در سقف آرامگاه غزل‌هايي بر روی سنگ‌های یکپارچه با خط ثلث نگاشته شده‌ است.
 گنبد از درون با رنگ‌های مختلف عرفانی آراسته شده ‌است؛ آبی فیروزه‌ای (نماد بهشت)، سرخ ارغوانی (نماد شراب ازلی)، سیاه و سفید (نماد شب و روز) و قهوه‌ای سوخته (نماد خاک) است.
بنای عظیم و باشکوه آرامگاه حافظ در دوران کریم‌خان زند ساخته و سنگی مرمرین به دستور کریم‌خان بر روي مزار حافظ نهاده شد که دو غزل از حافظ به خط حاج آقاسی بیگ افشار بر آن نوشته شده است. آرامگاه حافظ در دوران قاجاریه بارها بازسازی شد. بنای امروزی اين آرامگاه با بهره‌گیری از عناصر معماری زندیه و یادمان‌های حافظ توسط «آندره گدار» معمار فرانسوی، طراحی شد و به اجرا درآمد..


منبع: مركز تحقيقات موسسه ميراث فرهنگ و تمدن پارس 
 
 

 

طراحی شده توسط وب فارس